تقدیم به تو که بهترینی

نم نم بارون

 

 تو شبای بی ترانه به خیال تو نشستم 

اما هر چی دیده بستم تو نیومدی شکستم

هنوز از تو جون می گیره عطر شورانگیز پونه

روی گیسوی تو مونده بارونای دونه دونه

ترا از رویا گرفتم از چراغ و شور و مستی

با تو زندگی مو ساختم توی قلب من نشستی

ظهر خواب آلوده گس با تو طعم سحری داشت

توی باغ خشک خونه دست تو ترانه می داد

خستگی کوچه گردی ، بی کسی ،زندگی سردی

با نفسهای تو می مرد، با تو که نه غم نه دردی

از شبا سکوت گرفتم

از تو مهتاب شعر و رویا

شدم اونی که تو خواستی

نم نم بارون تو دریا

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم فروردین 1388ساعت 17:16  توسط معصومه  | 

کسی ما را نمی جوید

  

 

    کسی مار ا نمی جوید

    کسی مار ا نمی پرسد

    کسی تنهایی ما را نمی گرید

    دلم در حسرت یک دست

    دلم در حسرت یک دوست

    دلم در حسرت یک بی ریای مهربان مانده است

    کدامین یار ما را می برد

                   تا انتهای باغ بارانی..........؟

     کدامین آشنا آیا به جشن چلچراغ عشق دعوت می کند ما را.......؟

 

 

                   و اما

    با توام ای آنکه بی من مثل من تنهای تنهایی

    تو که حتی شبی را هم به خواب من نمی آیی

    تو حتی روزهای تلخ نامردی

    نگاهت

      التیام دستهایت را دریغ از ما نمی کردی

    من امشب از تمام خاطراتم با تو خواهم گفت

    من امشب با تمام عشق تو را خواهم خواند

              که تویی تنها معبودم...........

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم مهر 1387ساعت 15:26  توسط معصومه  | 

اشک رازی ست.........

 

 

      اشک رازی ست

                   لبخند رازی ست

                          عشق رازی ست

             اشک آن شب لبخند عشق ام بود

             قصه نیستم که بگویی

                  نغمه نیستم که بخوانی

                       صدا نیستم که بشنوی

           یا چیزی چنان که ببینی

                      یا جیزی چنان که بدانی..........

          من درد مشترک ام مرا فریادکن.

          درخت با جنگل سخن می گوید

                    علف با صحرا

                         ستاره با کهکشان

          من با تو سخن می گویم.

             نامت را به من بگو

               دستت را به من بده

                   حرفت را به من بگو

                        قلبت را به من بده

          من ریشه های تو را دریافته ام

            با لبانت برای همه لب ها سخن گفته ام

                 و دستهایت با دستان من آشناست.

                     در خلوت روشن با تو گریسته ام

          برای خاطر زنده گان و در گورستان تاریک با تو خوانده ام

             زیباترین سرودها را

               زیرا که مردگان این سال، عاشق ترین زنده گان بودند

           دستت را به من بده

              دستهای تو با من آشناست

                   ای دیر یافته با تو سخن می گویم

           به سان ابر که با توفان

             به سان علف که با صحرا

                به سان باران که با دریا

                   به سان پرنده که با بهار

                       به سان درخت که با جنگل سخن می گوید

          زیرا که من

             ریشه های تو را دریافته ام

                     زیرا که صدای من

                               با صدای تو آشناست............

+ نوشته شده در  پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387ساعت 12:50  توسط معصومه  | 

سه چیز مهم

 

     سه چیز در زندگی که اگر از دست بروند دیگر به دست نمی آیند:

                   زمان

                                        کلمات             

                                                                     فرصت

     سه چیز در زندگی هرگز از دست نمی روند:         

                    صلح

                                          امید

                                                                    صداقت

     سه چیز در زندگی بسیار پر ارزشند:

                  عشق

                                   اعتماد به نفس

                                                                 دوست خوب

     سه چیز که مرد و زن را می سازد:

                    کار

                                       صمیمیت

                                                                    تعهد

     سه چیز که مرد و زن را نابود می سازد:

                    الکل

                                         غرور

                                                                عصبانیت

     سه چیز در زندگی که اگر خراب شوند به سختی قابل بازسازی هستند:

                   احترام

                                        اعتماد

                                                                دوستی

     سه چیز در زندگی هرگز شکست نمی خورد:

               عشق واقعی

                                      عزم راسخ

                                                              ایمان و اعتقاد

                

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم مرداد 1387ساعت 14:9  توسط معصومه  | 

به یاد پدرم

           

                  موقعی پشت و پناهی داشتم

 

                                                         یک پدر زیبا و خوشرو مثل ماه ی داشتم

                               در نگاهش اوج قدرت بود و مهر

                                                           در نگاه من همه دلواپسی

                                او مرا بر دیده اش جا می نمود

                                              روی زانوهای قدرتمند خود بنشانده بود

                                  او برایم شعر خواندقصه های مهر گفت

                                                             چشم من بوسیده بود

                                  بر دلم از اعتماد و کبر گفت

                                                  گاه درد و بیقراری تکیه گاه محکمم

                                   با دو انگشت درشتش پاک کرد اشک غمم

                                                              بر سر ناز او نیازم را بداد

                                   رنجها بر تن خرید

                                                              خنده را تا بر لبان من بداد

                      سوی چشمانش برایم گنج شد

                                                               قد کشیدم من ولیکن چشم او در رنج شد

                                  در دلش اندوه آتی های من

                                                                من نفهمیدم غمش در دل چه بود

                                  من فقط می دیدم او را غرق کار جیبهایش پر ز پول

                                                    قامتش چون کوه سبزی استوار

                                 تکیه ام بر دامنش بود و دلم غرق صفا

                                                                 ناگهان باد خزان عمر نابش سر رسید

                                تا سرم گردانده بودم رفته بود.........

                    من هنوز از او تشکر هم نکردم

                                                                              ای دریغ..........

                                                                                                  شاعر م.جانی

 

امروز اولین سالگرد تولدم است که او دیگر بین مان نیست و من هنوزم رفتنش را باور ندارم.

                                         

                       

                     

            

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم مرداد 1387ساعت 12:1  توسط معصومه  | 

مطالب قدیمی‌تر